Aphelion

In dit artikel:

Don’t Nod’s nieuwe game Aphelion speelt zich af in 2062, wanneer de aarde vrijwel onleefbaar is en de European Space Agency op zoek gaat naar een nieuwe thuisplaneet. De missie richt zich op Persephone, een ijswereld die door astronaute Ariane Montclair en engineer Thomas Cross wordt verkend. Na een noodlanding raken de twee van elkaar gescheiden; het vinden van elkaar wordt het centrale doel, en het verhaal wordt afwisselend vanuit Ariane’s en Thomas’ perspectief beleefd.

Visueel en auditief weet Aphelion indruk te maken: Persephone is sfeervol vormgegeven met uitgestrekte ijslandschappen, terugtrekkende camera’s die een gevoel van eenzaamheid benadrukken en een sterke soundtrack die de sfeer draagt. De game sluit daarmee aan bij Don’t Nod’s reputatie voor verhalende, filmische ervaringen zoals in Life is Strange en Banishers.

Gameplay is gesplitst: Ariane focust op klimmen en stealth, Thomas op onderzoek en zuurstofmanagement. Die tweedeling creëert afwisseling, maar de uitvoering leidt tot frustratie. Beide personages houden voortdurend lange monologen – communicatie tussen hen is immers niet mogelijk – waardoor ze constant commentaar leveren op alles wat gebeurt. Dat voelt overbodig en stoort juist op momenten waarop de visuals en geluid voldoende zouden zijn geweest. Daarnaast zijn de omgevingen vrij eendimensionaal: voornamelijk ijsgrotten en onderzoeksstations, wat de beperkte zeven uur durende ervaring minder gevarieerd maakt dan gewenst.

Technisch en designmatig zijn er grotere problemen. Besturing voelt traag en onnauwkeurig, Ariane reageert sloom, sprongen zitten vreemd in elkaar en de ontwikkelaar introduceert herhaaldelijk mechanieken die de vaart uit het spel halen. Het meest storend is de strenge doodstraffenlogica: vrijwel elk foutje of zelfs onzichtbare problemen leidt tot directe dood en herstart. Veel van die sterfgevallen lijken buiten de eigen schuld te liggen, wat het trial-and-error-gevoel en de frustratie vergroot. Don’t Nod lijkt die herhaalde doodmomenten zelfs bijna te vieren met Achievements die het aantal keren dat je de pijp uitgaat bijhouden.

Er zijn boeiende elementen — het verhaal genoeg om door te willen spelen en een scanner-puzzelmechaniek die variatie brengt — maar die worden vaak overschaduwd door de repetitieve omgevingen, de haperende controls en de overdreven veiligheidsremmen in het ontwerp. Bugs zoals vreemd zweven of onnatuurlijke ladderanimaties versterken het gevoel van onvolledigheid. Uiteindelijk hield nieuwsgierigheid naar het einde de recensent bij de zaak, maar de slotmissies en het hoofdstukselectiesysteem werden laatlijk links laten liggen.

Kort: Aphelion biedt een visueel en narratief interessante setting en een intrigerend premise, maar wordt geremd door onhandige besturing, repetitieve levels, constant gepraat en een genadeloos doordringend strafsysteem dat de speelervaring voor veel spelers ruïneert.